११ जून २००० रोजी कोल्हापुरातील देवल क्लब सभागृहात एका स्मृती-मैफिलीसाठी रसिक एकत्र आले. हा कार्यक्रम स्वर्गीय पंडित आनंदराव लिमये यांच्या स्मृतिप्रीत्यर्थ आयोजित करण्यात आला होता — कोल्हापूरच्या संगीत परंपरेत ज्यांचे नाव आदराने घेतले जाते असे व्यक्तिमत्त्व. पावसाळ्याचे दिवस नुकतेच सुरू झाले होते, आणि सभागृहात एक विशेष शांतता भरून राहिली होती — केवळ मनोरंजनासाठी नव्हे, तर श्रवणाच्या माध्यमातून एका संगीत परंपरेला वंदन करण्यासाठी आलेल्या श्रोत्यांची ती शांतता होती.

श्रीमती मंगला जोशी यांनी मैफिलीची सुरुवात राग बरवा या गंभीर आणि विचारपूर्ण स्वरांच्या रागाने केली, जो स्मृतिसभेच्या भावनेला अनुरूप होता. त्यानंतर त्यांनी राग देस सादर केला, ज्याच्या सायंकालीन मृदू रंगांनी वातावरणात एक वेगळी उब निर्माण केली. पुढे त्यांनी नाट्यसंगीताची निवडक रचना सादर करून महाराष्ट्रीय संगीत परंपरेला अभिवादन केले. मैफिलीत राग सोहनी या नाजूक रागाची मांडणी त्यांनी संयमपूर्ण सादरीकरणातून केली, आणि शेवटी भजनाने संध्याकाळ भक्तिरसात विसावली. त्यांना श्री. जितेंद्र कुलकर्णी यांचा तबला लाभला, ज्यांची साथ संपूर्ण मैफिलीत संयमित आणि सजग होती, तसेच श्री. अण्णा बुगड यांची संवादिनी लाभली, ज्यांचे स्वर गायिकेच्या स्वरांशी एका सहज समरसतेने चालत होते. कु. रसिका वर्तक यांनी तानपुऱ्याचा आधार देत मैफिलीला स्वरांच्या केंद्रबिंदूशी जोडून ठेवले.

पंचवीस वर्षांनंतरही ही मैफिल देवल क्लबच्या संग्रहात एक नोंद म्हणून टिकून आहे — कोल्हापूरच्या संगीतप्रेमी समाजाने आपल्या दिवंगत गुरूंना कशा प्रकारे श्रद्धांजली वाहिली याची साक्ष. पंडित आनंदराव लिमये यांच्या स्मृतिप्रीत्यर्थचा हा कार्यक्रम कोणता भव्य महोत्सव नव्हता, तर एका विचारपूर्ण गायनाची संध्याकाळ होती — आणि हीच साधेपणाची गुणवत्ता त्याला कालातीत महत्त्व देते. आज देवल क्लबच्या उंबरठ्यावर येणाऱ्या रसिकांसाठी ही नोंद एक स्मरण आहे — संगीतकाराला वाहिलेली खरी श्रद्धांजली म्हणजे गायनाची अखंड परंपरा, एका स्वराने उघडलेले दार दुसऱ्या स्वराने पुढे नेणे.